Αποτέφρωση;

Αρχίζει και μπαίνει το νερό στο αυλάκι σχετικά με τη δημιουργία αποτεφρωτηρίου στη χώρα μας. Απ'ότι φαίνεται με την παρέμβαση του Κ.Μπουτάρη η Θεσσαλονίκη θα είναι η πρώτη πόλη στην Ελλάδα όπου θα αποτεφρώνονται οι νεκροί.

Πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν τη δημιουργία του αποτεφρωτηρίου δείγμα πολιτισμού. Επίσης θα διευκολύνει πολύ αυτούς που επιθυμούν την αποτέφρωση και όχι τον ενταφιασμό, διότι αναγκάζονται να τρέχουν σε συνοριακές χώρες για την υλοποίηση της. Άλλοι πάλι, υποστηρίζουν ότι το σχέδιο για την καύση των νεκρών είναι απλώς μία κίνηση χαζοπροοδευτισμού που έχει ως στόχο την μίμηση διαφόρων δυτικών χωρών αλλά και την προσβολή των πατροπαράδοτων αρχών μας.

Πολλές είναι οι χώρες οι οποίες κάνουν στροφή προς την αποτέφρωση έναντι του ενταφιασμού. Κατά το 2007 εκτιμάται ότι τα ποσοστά αποτέφρωσης στη Βρετανία, στην Ελβετία, στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στη Νορβηγία και στη Δανία ξεπερνούν το 50%. Στην Ιαπωνία φτάνει το 97%, στην Αυστραλία το 48% και στις ΗΠΑ το 21%. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η αποτέφρωση νεκρών πραγματοποιείται σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες. Στη Γαλλία από το 1789, στη Βρετανία από το 1884 και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες από τη δεκαετία του ’30. Μάλιστα, σε πολλές από αυτές τις χώρες, η αποτέφρωση νεκρών είναι η κύρια πρακτική.

Όσον αφορά το κόστος του κτηρίου υπολογίζεται σε 1.500.000 με 2.000.000 € χωρίς βέβαια να τα διαθέτει ο δήμος. Νομίζω ότι δεν επιλέξαμε και την καλύτερη περίοδο για τη δημιουργία του κτηρίου. Είναι λογικό να υπάρξουν αντιδράσεις, κυρίως από μεριάς εκκλησίας για θρησκευτικούς λόγους. Προσωπικά, περιμένω τη στιγμή που θα γεμίσουν οι τηλεοπτικές εκπομπές με κάθε καρυδιάς καρύδι που θα λέει την άποψη του. Από απλούς πολίτες και αρχιτέκτονες μέχρι παπάδες και νεκροθάφτες. Αναμένουμε στους δέκτες (υπολογιστές) μας λοιπόν.

Κατεβείτε στις πλατείες

Πολλοί είναι αυτοί που έχουν διαψευσθεί για τις αμφιβολίες αλλά και τα κακόβουλα σχόλια τους κατά του κινήματος των αγανακτισμένων. Όπως αποδεικνύεται από υπολογισμούς, καθημερινά ο κόσμος κατεβαίνει στις πλατείες θέλοντας να δώσει το δικό του προσωπικό στίγμα σε αυτό τον αγώνα που πραγματοποιείται τις τελευταίες δέκα περίπου μέρες στην Ελλάδα. Η αγανάκτηση του κόσμου είναι ολοφάνερη. Αγανάκτησε από τα ψέμματα, τους πολιτικούς, τα χρώματα. Σιχάθηκε τις υποσχέσεις και τις ψεύτικες ελπίδες. Δραστηριοποιηθήκαμε όλοι μας, είτε λίγο, είτε πολύ. Δημιουργήσαμε ομάδες και αποδείξαμε ότι δε χάθηκε ακόμα η συλλογικότητα μας. Μοιραζόμαστε, προσφέρουμε, βοηθάμε. Συνεχίζουμε. Ακόμα και αν κάποιοι επιτήδειοι σκυλοκομματικοί κλαίγονται που όλο αυτό δε ξεκίνησε από το δικό τους κόμμα, πράγμα αδύνατο.

Μαθητές, φοιτητές, άνεργοι, εργαζόμενοι, συνταξιοδοτημένοι πήραν το λόγο στις συνελεύσεις, μοιράστηκαν ιδέες και λύσεις που ποτέ δεν είχαν την ευκαιρία να μοιραστούν. Ποτέ αυτή η υποτιθέμενη δημοκρατία δεν μας έδωσε το δικαίωμα να εκφραστούμε. Και τώρα, που ήρθε η ευκαιρία, πολλοί διστάζουν. Προτιμούν την καφετέρια παρά την πλατεία. Πίστευα πως όλοι οι Έλληνες έτσι είμαστε, τελικά έκανα λάθος. Εκατοντάδες ευαισθητοποιηθήκαμε, οργιστήκαμε και είμαστε ακόμα κάτω, στην πλατεία, παίρνοντας αποφάσεις ομαδικά και όχι "μυστικά" σαν τους 300.

Προσωπικά το σαββατοκύριακο στο Λευκό Πύργο ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής μου. Επιτέλους περνάμε στην πράξη. Βαρεθήκαμε τους αμπελοφιλόσοφους bloggers. Για πρώτη φορά δείξαμε στους καναλάρχες ότι η τηλεόραση έχει και OFF. Αγνοήσαμε τα καπελώματα των ειδήσεων και πήραμε την ενημέρωση στα χέρια μας μέσω διαδικτυακών ιστοσελίδων (twitter/facebook). Βάλαμε τέλος στην επανάσταση του καναπέ και αναγκαστήκαμε κατανοήσαμε ότι υπάρχεια ανάγκη για έργο και δράση. Διάλεξε πλευρά.

-Κάποιες φωτογραφίες από τους αγανακτισμένους στο Λευκό Πύργο που τράβηξα το περασμένο σαββατοκύριακο:

http://www.flickr.com/photos/korineto95/sets/72157626820708860/

Πως ένα μικρό παιδάκι φαντάζεται τον θεό

Υπάρχει Θεός. Έχει από τη φύση του ένα αόρατο, μαγικό χέρι που κατευθύνει όλες τις κινήσεις, αστρικές και υλικές προς όλα τα μέρη του κόσμου, υπαρκτά και μη. Δεν είμαστε οι δούλοι Του, είμαστε οι μαριονέτες Του. Ο καθένας μας έχει διαφορετική κλωστή, ανάλογα με το πόσα χρόνια θα ζήσει. Το χρυσό ψαλίδι το έχει Αυτός. Αυτός αποφασίζει, Αυτός κόβει, Αυτός ράβει. Κρεμόμαστε κυριολεκτικά από πάνω Του, άβουλα, αμίλητα. Δεν είναι επιπόλαιος όπως όλοι νομίζουμε, ακόμα και στα κακά υπάρχει ένα ρητό που μας παρηγορεί: "όλα γίνονται για ένα λόγο". Αυτός ξέρει, ποτέ δεν μας ρωτάει, είναι υπεύθυνος της παράστασης και ακόμα και όταν γίνονται λάθη, το κοινό χειροκροτάει.

Δωρεάν υγεία

Ιατρική περίθαλψη λέγεται αυτό ή τσαντίρι; Ειλικρινά λυπάμαι πολύ για την οργάνωση των γενικών νοσοκομείων της χώρας μας χωρίς να θέλω να θίξω με γενικεύσεις κάποιους ιατρούς οι οποίοι γνωρίζουν πραγματικά το λόγο που βρίσκονται στο χώρο.

Είναι κάποιοι ιατροί που έχουν πάθος με το επάγγελμα τους έχοντας θέσει το να σώζουν ανθρώπους ως στόχο ζωής. Αυτό, βέβαια, συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα όπως καθηγητές, δικαστές, κ.α. Υπάρχουν κάποιοι που αγαπούν το επάγγελμα τους και το ασκούν επειδή είναι αυτό που ειλικρινά θέλουν. Άλλοι πάλι, θίγονται με το να δουλέψουν μισή και μία ώρα παραπάνω λες και θα πάθουν υπερκόπωση. Μιλώντας πάντα από προσωπική πείρα έχω δει την έλλειψη οργάνωσης που επικρατεί αλλά και τους ανεύθυνους και απότομους νοσοκόμους και ιατρούς. Πράγματι, υπάρχουν κάποιοι πολύ καλοί ιατροί με καλό μυαλό αλλά δυστυχώς το ανοργάνωτο σύστημα υγείας δε τους αφήνει να πράξουν όπως αυτοί πραγματικά θα ήθελαν. Τα δημόσια νοσοκομεία είναι χειρότερα και από τα δημόσια ουρητήρια. Για τα φακελάκια δεν κάνω καν λόγο. Όλοι λίγο πολύ ξέρουν την κατάσταση. Αδικία και μόνο αδικία. Ιατροί που σε αναγκάζουν να κάνεις εγχείρηση, νοσοκόμες που σου πετάνε το συσκευασμένο φαγητό στη μάπα και μίζες από παντού. Πότε θα φτιάξει αυτή η κωλοχώρα ρε γαμώτο; Πότε θα περάσουμε από τα λόγια και τα παράπονα στην πράξη; Πότε θα αφήσουμε τον καναπέ;

Ζω για το στυλ

Μία μικρή αναφορά σε "fashion idols" όσον αφορά τη μουσική, την ιδεολογία και τον τρόπο ζωής.

1) Hipster

Τυχαίνει να ξοδεύει τη μισή του μέρα στο tumblr ή σε διάφορα "underground blogs" αναζητώντας ψαγμένη μουσική (indie, nerdcore, etc). Πρόκειται για ευαισθητούληδες που γράφουν στίχους, ποίηση, αγαπούν τη ζωγραφική και συνήθως είναι με μία DSLR στο χέρι απαθανατίζοντας όλες τις ρομαντικές στιγμές τους. Θαυμάζουν τον Andy Warhol, είναι σινεφίλ και πάντα πριν επιλέξουν κάποια ταινία εμπιστεύονται τη βαθμολογία του IMDB. Οι περισσότεροι αναζητούν μία δυτική χώρα (Αγγλία, Γαλλία, κλπ) για μόνιμη εγκατάσταση.

Απαραίτητο συστατικό: Να φοράς αυτά τα μεγάλα μαύρα γυαλιά μυωπίας που τελευταία έχει γίνει "φοβερή" μόδα.

2) Μεταλάς

Τα μαύρα ρούχα έχουν γίνει το δεύτερο πετσί του και οι αλυσίδες το απαραίτητο αξεσουάρ. Συχνά πρόκειται για άθεους αναιρώντας οποιαδήποτε άλλη άποψη ακόμα και αν θεωρούν τους εαυτούς τους ανοιχτόμυαλα όντα. Οπωσδήποτε δερμάτινο μαύρο παντελόνι, μπλούζα από συγκρότημα που έχει λιώσει πάνω σου και αρβύλες αν θέλεις να λέγεσαι πραγματικός μεταλάς. Ανάποδος σταυρός για μενταγιόν (είναι must λέμε) και πολλά μαύρα περικάρπια. Το δωμάτιο γεμάτο αφίσες με metal συγκρότηματα (αλλά και παρακλάδια της metal) όπως Slayer, Sepultura, Manowar, Iron Maiden αλλά ποτέ Metallica (θεωρούνται κλισέ και εμπορικοί πια). Όντας χρόνια μεταλάδες αρχίζουν και ψάχνονται με παγανιστικές θρησκείες και χαράζουν / χτυπούν tattoo μια πεντάλφα.

Απαραίτητο συστατικό: Μπύρα (άμστελ κατά προτίμηση) και μακριά μαλλιά.

3) Emocore / Screamo and all these bullshits.

Ακούνε Alesana, Blessthefall, The Used, A day to remember (άχου μωρέ είναι τόσο γλυκούληδες) και άλλα τέτοια. Λατρεύουν τον Oliver Sykes (το καμάρι της Drop Dead) και παλιά συνήθιζαν να χαρακώνονται. Πολλοί από αυτούς δεν παραδέχονται καν ότι κάποτε ανήκαν στα σκατά των emo, άλλοι πάλι το λένε ανοιχτά και μπράβο τους. Αποτελούν μία κινητή διαφήμιση αφού ξεχωρίζουν με τα πολύχρωμα μπλουζάκια τους που δύσκολα διακρίνει κανείς τι γράφουν.

Απαραίτητο: Volcom και WESC μπλουζάκια στη συλλογή τους.

4) Pop Punk ρε!

Οι περισσότερες έχουν ως όνειρο να βάψουν τα μαλλιά τους κόκκινα / πορτοκαλί (αν δε το έχουν κάνει ακόμα) λόγω του ότι λατρεύουν σαν θεά την Hayley Williams, τραγουδίστρια των Paramore. Για ένα αυτόγραφο θα έδιναν και τη ψυχή τους που λέμε. Ακόμα, ανεβάζουν καθημερινά συνδέσμους στο facebook από blink182, Simple Plan και όλο αυτό το "επαναστατικόπανκμηχέσω" δίνοντας τη γνώμη του ότι είναι γαμάτες σε όλο τον κοινωνικό τους περίγυρο.

Κάποια στιγμή αφού ξεκολλήσουν από τον ηλίθιο τρόπο γραφής του facebook περνάνε στη φάση της απλότητας (δε βαφόμαστε - έχουμε φυσική ομορφιά) και μπαίνουν στο τρυπάκι ακούγοντας Sex Pistols, Ramones, The Exploited, The Casualties και άλλα τέτοια. Η τσάντα τους γράφει με ανεξίτηλο μαρκαδόρο "PUNKS NOT DEAD" και όταν τις βάλεις στον κόπο να εξηγήσουν γιατί το πιστεύουν αυτό πάντα κάτι γίνεται και το σκάνε! Πλέον είναι τα street κορίτσια που σε κάθε ευκαιρία κράζουν τους κάγκουρες ενώ αυτές το ζουν στα παγκάκια με μπύρες και ρετσίνες.

Απαραίτητο συστατικό: Piercings

5) Reggae

Ο Bob Marley είναι το είδωλο μου. Έχω ολόκληρη αφίσα στο δωμάτιο μου και κάθε βράδυ κάνω προσευχή στο όνομα του. Πλέον ακολουθώ το rastafarian κίνημα και όπου να ναι θα κάνω και τζίβες (αν μ'αφήσει η μαμά μου)! Φοράω φαρδιά παντελόνια, χρωματιστά βραχιολάκια και όλο το προφίλ που εκπέμπω είναι "είμαι στον κόσμο μου". Σε κάποια φάση ανεβαίνουν level, ξεχνάνε τον Bob και ακούνε Damian, Ziggy και γενικά όλο το σόι "Marley". Δεν είναι κολλημένοι σε ένα είδος και τώρα τελευταία το έχουν ρίξει στο ska.

Απαραίτητο συστατικό: "καπνίζω χόρτο και είμαι γαμάτος"

Υ.Γ: Μην το πάρεις προσωπικά, λέγεται σάτιρα (όσο μπορεί ο καθένας) και δεν πρόκειται για κατάκριση, άλλωστε τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι απόλυτο!

Διακοπές και καλά

Η φετινή σχολική χρονιά πέρασε εξαιρετικά γρήγορα. Σαν χθες θυμάμαι που σας περιέγραφα το πως νιώθω που τέλειωσα το γυμνάσιο και τώρα έχω φτάσει ήδη στο τέλος της Α'λυκείου. Οι διακοπές του Πάσχα έχουν ήδη ξεκινήσει που τελικά μόνο διακοπές δε 'θα ναι γιατί οι περισσότεροι από εμάς δίνουμε κάποιο πιστοποιητικό ξένων γλωσσών με αποτέλεσμα να λιώσουμε στο διάβασμα.

Εκτός αυτού, οι πανελλαδικές ξεκινάνε στις 12 Μαϊου (go fuck and die Διαμαντοπούλου) και οι προαγωγικές εξετάσεις στις 13 Μαϊου. Το καλό σε όλη την ιστορία είναι ότι θα τελειώσουμε νωρίτερα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές.

Όσο μεγαλώνω οι σχολικές χρονιές περνάνε όλο και πιο γρήγορα. Φέτος δε θυμάμαι τον εαυτό μου σε σχολική αίθουσα. Απεργίες, καταλήψεις, εκδρομές, ατελείωτη ύλη. Το μόνο που θα μου λείψει από το σχολείο είναι κάποιοι φίλοι που δε θα τους δω μέσα στο καλοκαίρι και η αγαπημένη μου σπανακόπιτα.

-Αναλυτικά το πρόγραμμα εξετάσεων

Βομβαρδισμός σκέψεων

Έχασα την όρεξη μου. Έτσι μου έρχεται να χαζέψω τις στροφές που κάνει το πλυντήριο. Θα αφήσω τα χνώτα μου στο τζαμάκι και θα γράψω “βαριέμαι”. Τελικά μήπως όντως οι Κυριακές είναι ανιαρές; Ή μήπως είσαι λιγάκι ματαιόδοξη; - θα μου φωνάξουν πολλοί από την άλλη άκρη του διαδυκτίου. Καλά, θα υποκύψω. Ας κάνω κάτι πιο ευχάριστο. Θα χαζέψω τα ψαράκια του ενυδρείου. Πέρα δώθε, αγγελόψαρα, χήρες Τέτρα, χρυσόψαρα. Όλα το ίδιο εκθαμβωτικά. Γυαλίζουν τα μάτια μου. Ο θόρυβος του νερού που ανακυκλώνεται με κάνει να νυστάζω αλλά δεν μπορώ να σηκωθώ από το καρεκλάκι μου. Με έχει συνεπάρει η ομορφιά. Τα πράγματα αρχίζουν να καλυτερεύουν και όσο πάει η όρεξη μου επιστρέφει.

Ήρθε η ώρα να σηκωθώ για να φτιάξω μια κούπα γαλλικό καφέ. Θα ξενυχτίσω απόψε, ψιθύρισα και γέλασα με το συνηθισμένο, σατανικό μου γελάκι. Κάποτε πίστευα ότι όταν όλοι κοιμούνται εγώ είμαι ξύπνια. Και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Τελικά έκανα λάθος. Είναι πολλοί αυτοί που ξενυχτάνε εκεί έξω. Είτε στα μπουζούκια, είτε στα παράθυρα του υπολογιστή, είτε στα χαρτόκουτα της άσπλαχνης πόλης. Και αφού τελειώσε ο παραπάνω μονόλογος, συνεχίζω.

Για του λόγου το αληθές δεν μου έχει βγει άδικα το όνομα σχετικά με τον καφέ. Χάλια ήταν. Δεν πτοούμαι όμως, εκεί, στην καρεκλίτσα μου. Έχουμε γίνει ένα πλέον. Το ύφασμα έχει τριφτεί και κάθε φορά που το βλέπω μου έρχεται στο μυαλό πως όλο και πιο μίζερη γίνομαι με τα χρόνια και όλο και πιο πολύ κλείνομαι στο σπίτι μου. Όχι τίποτα άλλο, αλλά όταν θα φθαρθεί τελείως δε θα μπορώ να βγω απ’το σπίτι για να αγοράσω καινούρια. Άλλωστε θα μου ήταν δύσκολο διότι έχω δεθεί συναισθηματικά με την καρέκλα μου.

Για να δούμε λοιπόν; Τι να κάνω για να απασχολήσω το άδειο μου εγώ; Μήπως να δημιουργήσω ένα φανταστικό φίλο για τούτες τις δύσκολες νύχτες; Αλλά όχι! Όχι και πάλι όχι. Δε θέλω να θυμηθώ τι είχε γίνει όταν έμαθαν οι συμμαθητές μου ότι ο Φίλιππος έχει φανταστικό φίλο. Δε θέλω να έρθω στη θέση του. Θα με θεωρήσουν αλλόκοτη αλλά ίσως να μην έχουν και τόσο άδικο. Μα ναι, είναι προφανές. Μέχρι και οι περαστικοί καταλαβαίνουν πόσο αφελής και ανώριμη είμαι. Και τώρα τι νόημα έχουν όλα αυτά; Τι με νοιάζει η γνώμη των περαστικών και το πως αντιμετώπισαν τα παιδιά τον Φίλιππο; Αυτή η κοινωνία μ’έχει καταντήσει σαν ένα εγωμανή κάθαρμα που σκέφτεται μόνο τον εαυτό της. Τελικά φταίω εγώ ή οι γύρω μου; Άτιμοι προβληματισμοί, άτιμες ανασφάλειες, πάντα στη λάθος ώρα μου χτυπάτε την πόρτα. Θα υποκύψω και θα κοιμηθώ, ο Μορφέας μου φωνάζει. Καληνύχτα.

Το παραπάνω απόσπασμα αποτελεί κομμάτι της "φαντασίας" μου και δεν έχει να κάνει με εμένα.

Υπάρχει νέος που να μην έχει γράψει ποίημα;

Υπάρχει νέος που να μην έχει γράψει έστω και ένα ποίημα; Είναι που βράζει το αίμα μας και μας περικυκλώνουν τα συναισθήματα; Είναι η λύπη ή η χαρά που θες να εκφράσεις; Ο φόβος ή ο δισταγμός; Τα αναπάντητα ερωτήματα;

Ο κάθε έφηβος κρύβει μέσα του ένα ταλέντο απλά οι περισσότεροι δυσκολευόμαστε να το εκφράσουμε. Ντρεπόμαστε ή φοβόμαστε μη μας αποδοκιμάσουν οι άλλοι. Φοβόμαστε να εκφραστούμε με οποιοδήποτε τρόπο. Με πράξεις, με ποιήματα, με λόγια, με μουσική, με ζωγραφιές. Έχει μείνει το στερεότυπο του όποιος γράφει ποιήματα είναι ρομαντικός και ευαίσθητος. Μήπως είναι ο πιο δυνατός απ'όλους μας;

"Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο κάνε τους ποίηση."

Πως θα 'ταν να σου διάβαζαν το προσωπικό ημερολόγιο

Θα 'ταν σαν να σου βιάζαν τα σωθηκά, σα να σου έκλεβαν όλες τις ιδέες και όλα τα όνειρα από τη χούφτα σου. Σα να διάβαζαν τις σκέψεις σου και πρόβλεπαν τα συμπεράσματα σου. Θα 'ταν σαν να παραβιάζαν το είναι σου. Θα 'ταν ντροπή, αδιακρισία, καχυποψία, ασέβεια. Θα 'ταν πίκρα και φόβος αλλά και ανασφάλεια. Άλλωστε μερικά πράγματα πρέπει να τα κρατάμε μόνο για τον εαυτό μας και κανένας δεν έχει δικαιώμα να εισβάλει σ'αυτά.

Θα 'ταν απρόσμενες αντιδράσεις, αβεβαιότητα, έλλειψη εμπιστοσύνης και πικρόχολα σχόλια. Θα 'ταν σα να εισχωρούσαν στο μυαλό σου χωρίς τη θέληση σου μα θα 'ταν και προβληματισμοί για το διπλανό σου και για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Εσείς; Πως θα νιώθατε αν κάποιος διάβαζε το προσωπικό ημερολόγιο σας χωρίς τη θέληση σας;

14 Φλεβάρη

Ποτέ δεν την κατάλαβα αυτή τη γιορτή ρε γαμώτο και όχι μόνο εγώ, που ούτε ερωτευμένη είμαι ούτε τίποτα αλλά και αυτοί που αυτοπαρουσιάζονται ερωτευμένοι. Εμπορική γιορτή την ανεβάζουν, εμπορική γιορτή την κατεβάζουν. Αναρωτιέμαι αν έχει κάποιο βαθύτερο νόημα εκτός από το τζίρο των ανθοπωλείων. Δε λέω, καλή επιχειρηματική κίνηση αλλά μέχρι εκεί. Άλλωστε, όπως λένε και μερικοί: "Οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα". Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι γιορτάζουν και οι ευσυνήδητοι χριστιανοί. Μάλλον δεν ξέρουν ότι πρόκειται για μία γιορτή που κρατάει τις ρίζες της στην Ρώμη από τον 4ο αιώνα π.Χ. Μεταξύ μας όμως τώρα, και να μην θέλετε να θυμάστε ότι είναι του Αγ.Βαλεντίνου, δε μπορείτε. Στη δουλειά, στο σχολείο, στο ίντερνετ, στο δρόμο, στο σπίτι, παντού! Καρδούλες, λουλούδια, φωτάκια, γλυκά, αδιάκριτα βλέμματα να σε ρωτάνε: "Εσύ γιορτάζεις;". Μέχρι και το Google σας το θυμίζει.

Πάντως για εμένα η σημερινή ημέρα είναι πολύ πιο σημαντική γιατί σαν σήμερα πέθανε το πολυαγαπημένο μας πρώτο κλονοποιημένο πρόβατο, η Ντόλυ. Λέτε να ήταν και αυτή θύμα του καταναλωτισμού και την έφαγαν κάπως έτσι; R.I.P Ντόλυ.