korineto

Αποτέφρωση;

2011-08-24T14:14:00.013+03:00

Αρχίζει και μπαίνει το νερό στο αυλάκι σχετικά με τη δημιουργία αποτεφρωτηρίου στη χώρα μας. Απ'ότι φαίνεται με την παρέμβαση του Κ.Μπουτάρη η Θεσσαλονίκη θα είναι η πρώτη πόλη στην Ελλάδα όπου θα αποτεφρώνονται οι νεκροί.

Πολλοί είναι αυτοί που θεωρούν τη δημιουργία του αποτεφρωτηρίου δείγμα πολιτισμού. Επίσης θα διευκολύνει πολύ αυτούς που επιθυμούν την αποτέφρωση και όχι τον ενταφιασμό, διότι αναγκάζονται να τρέχουν σε συνοριακές χώρες για την υλοποίηση της. Άλλοι πάλι, υποστηρίζουν ότι το σχέδιο για την καύση των νεκρών είναι απλώς μία κίνηση χαζοπροοδευτισμού που έχει ως στόχο την μίμηση διαφόρων δυτικών χωρών αλλά και την προσβολή των πατροπαράδοτων αρχών μας.

Πολλές είναι οι χώρες οι οποίες κάνουν στροφή προς την αποτέφρωση έναντι του ενταφιασμού. Κατά το 2007 εκτιμάται ότι τα ποσοστά αποτέφρωσης στη Βρετανία, στην Ελβετία, στη Σουηδία, στην Ολλανδία, στη Νορβηγία και στη Δανία ξεπερνούν το 50%. Στην Ιαπωνία φτάνει το 97%, στην Αυστραλία το 48% και στις ΗΠΑ το 21%. Σε αντίθεση με την Ελλάδα, η αποτέφρωση νεκρών πραγματοποιείται σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές χώρες. Στη Γαλλία από το 1789, στη Βρετανία από το 1884 και σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες από τη δεκαετία του ’30. Μάλιστα, σε πολλές από αυτές τις χώρες, η αποτέφρωση νεκρών είναι η κύρια πρακτική.

Όσον αφορά το κόστος του κτηρίου υπολογίζεται σε 1.500.000 με 2.000.000 € χωρίς βέβαια να τα διαθέτει ο δήμος. Νομίζω ότι δεν επιλέξαμε και την καλύτερη περίοδο για τη δημιουργία του κτηρίου. Είναι λογικό να υπάρξουν αντιδράσεις, κυρίως από μεριάς εκκλησίας για θρησκευτικούς λόγους. Προσωπικά, περιμένω τη στιγμή που θα γεμίσουν οι τηλεοπτικές εκπομπές με κάθε καρυδιάς καρύδι που θα λέει την άποψη του. Από απλούς πολίτες και αρχιτέκτονες μέχρι παπάδες και νεκροθάφτες. Αναμένουμε στους δέκτες (υπολογιστές) μας λοιπόν.

Κατεβείτε στις πλατείες

2011-06-05T22:00:00.019+03:00

Πολλοί είναι αυτοί που έχουν διαψευσθεί για τις αμφιβολίες αλλά και τα κακόβουλα σχόλια τους κατά του κινήματος των αγανακτισμένων. Όπως αποδεικνύεται από υπολογισμούς, καθημερινά ο κόσμος κατεβαίνει στις πλατείες θέλοντας να δώσει το δικό του προσωπικό στίγμα σε αυτό τον αγώνα που πραγματοποιείται τις τελευταίες δέκα περίπου μέρες στην Ελλάδα. Η αγανάκτηση του κόσμου είναι ολοφάνερη. Αγανάκτησε από τα ψέμματα, τους πολιτικούς, τα χρώματα. Σιχάθηκε τις υποσχέσεις και τις ψεύτικες ελπίδες. Δραστηριοποιηθήκαμε όλοι μας, είτε λίγο, είτε πολύ. Δημιουργήσαμε ομάδες και αποδείξαμε ότι δε χάθηκε ακόμα η συλλογικότητα μας. Μοιραζόμαστε, προσφέρουμε, βοηθάμε. Συνεχίζουμε. Ακόμα και αν κάποιοι επιτήδειοι σκυλοκομματικοί κλαίγονται που όλο αυτό δε ξεκίνησε από το δικό τους κόμμα, πράγμα αδύνατο.

Μαθητές, φοιτητές, άνεργοι, εργαζόμενοι, συνταξιοδοτημένοι πήραν το λόγο στις συνελεύσεις, μοιράστηκαν ιδέες και λύσεις που ποτέ δεν είχαν την ευκαιρία να μοιραστούν. Ποτέ αυτή η υποτιθέμενη δημοκρατία δεν μας έδωσε το δικαίωμα να εκφραστούμε. Και τώρα, που ήρθε η ευκαιρία, πολλοί διστάζουν. Προτιμούν την καφετέρια παρά την πλατεία. Πίστευα πως όλοι οι Έλληνες έτσι είμαστε, τελικά έκανα λάθος. Εκατοντάδες ευαισθητοποιηθήκαμε, οργιστήκαμε και είμαστε ακόμα κάτω, στην πλατεία, παίρνοντας αποφάσεις ομαδικά και όχι "μυστικά" σαν τους 300.

Προσωπικά το σαββατοκύριακο στο Λευκό Πύργο ήταν από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωής μου. Επιτέλους περνάμε στην πράξη. Βαρεθήκαμε τους αμπελοφιλόσοφους bloggers. Για πρώτη φορά δείξαμε στους καναλάρχες ότι η τηλεόραση έχει και OFF. Αγνοήσαμε τα καπελώματα των ειδήσεων και πήραμε την ενημέρωση στα χέρια μας μέσω διαδικτυακών ιστοσελίδων (twitter/facebook). Βάλαμε τέλος στην επανάσταση του καναπέ και αναγκαστήκαμε κατανοήσαμε ότι υπάρχεια ανάγκη για έργο και δράση. Διάλεξε πλευρά.

-Κάποιες φωτογραφίες από τους αγανακτισμένους στο Λευκό Πύργο που τράβηξα το περασμένο σαββατοκύριακο:

http://www.flickr.com/photos/korineto95/sets/72157626820708860/

Πως ένα μικρό παιδάκι φαντάζεται τον θεό

2011-05-23T18:51:00.006+03:00

Υπάρχει Θεός. Έχει από τη φύση του ένα αόρατο, μαγικό χέρι που κατευθύνει όλες τις κινήσεις, αστρικές και υλικές προς όλα τα μέρη του κόσμου, υπαρκτά και μη. Δεν είμαστε οι δούλοι Του, είμαστε οι μαριονέτες Του. Ο καθένας μας έχει διαφορετική κλωστή, ανάλογα με το πόσα χρόνια θα ζήσει. Το χρυσό ψαλίδι το έχει Αυτός. Αυτός αποφασίζει, Αυτός κόβει, Αυτός ράβει. Κρεμόμαστε κυριολεκτικά από πάνω Του, άβουλα, αμίλητα. Δεν είναι επιπόλαιος όπως όλοι νομίζουμε, ακόμα και στα κακά υπάρχει ένα ρητό που μας παρηγορεί: "όλα γίνονται για ένα λόγο". Αυτός ξέρει, ποτέ δεν μας ρωτάει, είναι υπεύθυνος της παράστασης και ακόμα και όταν γίνονται λάθη, το κοινό χειροκροτάει.

Δωρεάν υγεία

2011-04-24T15:36:00.006+03:00

Ιατρική περίθαλψη λέγεται αυτό ή τσαντίρι; Ειλικρινά λυπάμαι πολύ για την οργάνωση των γενικών νοσοκομείων της χώρας μας χωρίς να θέλω να θίξω με γενικεύσεις κάποιους ιατρούς οι οποίοι γνωρίζουν πραγματικά το λόγο που βρίσκονται στο χώρο.

Είναι κάποιοι ιατροί που έχουν πάθος με το επάγγελμα τους έχοντας θέσει το να σώζουν ανθρώπους ως στόχο ζωής. Αυτό, βέβαια, συμβαίνει σε όλα τα επαγγέλματα όπως καθηγητές, δικαστές, κ.α. Υπάρχουν κάποιοι που αγαπούν το επάγγελμα τους και το ασκούν επειδή είναι αυτό που ειλικρινά θέλουν. Άλλοι πάλι, θίγονται με το να δουλέψουν μισή και μία ώρα παραπάνω λες και θα πάθουν υπερκόπωση. Μιλώντας πάντα από προσωπική πείρα έχω δει την έλλειψη οργάνωσης που επικρατεί αλλά και τους ανεύθυνους και απότομους νοσοκόμους και ιατρούς. Πράγματι, υπάρχουν κάποιοι πολύ καλοί ιατροί με καλό μυαλό αλλά δυστυχώς το ανοργάνωτο σύστημα υγείας δε τους αφήνει να πράξουν όπως αυτοί πραγματικά θα ήθελαν. Τα δημόσια νοσοκομεία είναι χειρότερα και από τα δημόσια ουρητήρια. Για τα φακελάκια δεν κάνω καν λόγο. Όλοι λίγο πολύ ξέρουν την κατάσταση. Αδικία και μόνο αδικία. Ιατροί που σε αναγκάζουν να κάνεις εγχείρηση, νοσοκόμες που σου πετάνε το συσκευασμένο φαγητό στη μάπα και μίζες από παντού. Πότε θα φτιάξει αυτή η κωλοχώρα ρε γαμώτο; Πότε θα περάσουμε από τα λόγια και τα παράπονα στην πράξη; Πότε θα αφήσουμε τον καναπέ;

Ζω για το στυλ

2011-04-20T14:53:00.018+03:00

Μία μικρή αναφορά σε "fashion idols" όσον αφορά τη μουσική, την ιδεολογία και τον τρόπο ζωής.

1) Hipster

Τυχαίνει να ξοδεύει τη μισή του μέρα στο tumblr ή σε διάφορα "underground blogs" αναζητώντας ψαγμένη μουσική (indie, nerdcore, etc). Πρόκειται για ευαισθητούληδες που γράφουν στίχους, ποίηση, αγαπούν τη ζωγραφική και συνήθως είναι με μία DSLR στο χέρι απαθανατίζοντας όλες τις ρομαντικές στιγμές τους. Θαυμάζουν τον Andy Warhol, είναι σινεφίλ και πάντα πριν επιλέξουν κάποια ταινία εμπιστεύονται τη βαθμολογία του IMDB. Οι περισσότεροι αναζητούν μία δυτική χώρα (Αγγλία, Γαλλία, κλπ) για μόνιμη εγκατάσταση.

Απαραίτητο συστατικό: Να φοράς αυτά τα μεγάλα μαύρα γυαλιά μυωπίας που τελευταία έχει γίνει "φοβερή" μόδα.

2) Μεταλάς

Τα μαύρα ρούχα έχουν γίνει το δεύτερο πετσί του και οι αλυσίδες το απαραίτητο αξεσουάρ. Συχνά πρόκειται για άθεους αναιρώντας οποιαδήποτε άλλη άποψη ακόμα και αν θεωρούν τους εαυτούς τους ανοιχτόμυαλα όντα. Οπωσδήποτε δερμάτινο μαύρο παντελόνι, μπλούζα από συγκρότημα που έχει λιώσει πάνω σου και αρβύλες αν θέλεις να λέγεσαι πραγματικός μεταλάς. Ανάποδος σταυρός για μενταγιόν (είναι must λέμε) και πολλά μαύρα περικάρπια. Το δωμάτιο γεμάτο αφίσες με metal συγκρότηματα (αλλά και παρακλάδια της metal) όπως Slayer, Sepultura, Manowar, Iron Maiden αλλά ποτέ Metallica (θεωρούνται κλισέ και εμπορικοί πια). Όντας χρόνια μεταλάδες αρχίζουν και ψάχνονται με παγανιστικές θρησκείες και χαράζουν / χτυπούν tattoo μια πεντάλφα.

Απαραίτητο συστατικό: Μπύρα (άμστελ κατά προτίμηση) και μακριά μαλλιά.

3) Emocore / Screamo and all these bullshits.

Ακούνε Alesana, Blessthefall, The Used, A day to remember (άχου μωρέ είναι τόσο γλυκούληδες) και άλλα τέτοια. Λατρεύουν τον Oliver Sykes (το καμάρι της Drop Dead) και παλιά συνήθιζαν να χαρακώνονται. Πολλοί από αυτούς δεν παραδέχονται καν ότι κάποτε ανήκαν στα σκατά των emo, άλλοι πάλι το λένε ανοιχτά και μπράβο τους. Αποτελούν μία κινητή διαφήμιση αφού ξεχωρίζουν με τα πολύχρωμα μπλουζάκια τους που δύσκολα διακρίνει κανείς τι γράφουν.

Απαραίτητο: Volcom και WESC μπλουζάκια στη συλλογή τους.

4) Pop Punk ρε!

Οι περισσότερες έχουν ως όνειρο να βάψουν τα μαλλιά τους κόκκινα / πορτοκαλί (αν δε το έχουν κάνει ακόμα) λόγω του ότι λατρεύουν σαν θεά την Hayley Williams, τραγουδίστρια των Paramore. Για ένα αυτόγραφο θα έδιναν και τη ψυχή τους που λέμε. Ακόμα, ανεβάζουν καθημερινά συνδέσμους στο facebook από blink182, Simple Plan και όλο αυτό το "επαναστατικόπανκμηχέσω" δίνοντας τη γνώμη του ότι είναι γαμάτες σε όλο τον κοινωνικό τους περίγυρο.

Κάποια στιγμή αφού ξεκολλήσουν από τον ηλίθιο τρόπο γραφής του facebook περνάνε στη φάση της απλότητας (δε βαφόμαστε - έχουμε φυσική ομορφιά) και μπαίνουν στο τρυπάκι ακούγοντας Sex Pistols, Ramones, The Exploited, The Casualties και άλλα τέτοια. Η τσάντα τους γράφει με ανεξίτηλο μαρκαδόρο "PUNKS NOT DEAD" και όταν τις βάλεις στον κόπο να εξηγήσουν γιατί το πιστεύουν αυτό πάντα κάτι γίνεται και το σκάνε! Πλέον είναι τα street κορίτσια που σε κάθε ευκαιρία κράζουν τους κάγκουρες ενώ αυτές το ζουν στα παγκάκια με μπύρες και ρετσίνες.

Απαραίτητο συστατικό: Piercings

5) Reggae

Ο Bob Marley είναι το είδωλο μου. Έχω ολόκληρη αφίσα στο δωμάτιο μου και κάθε βράδυ κάνω προσευχή στο όνομα του. Πλέον ακολουθώ το rastafarian κίνημα και όπου να ναι θα κάνω και τζίβες (αν μ'αφήσει η μαμά μου)! Φοράω φαρδιά παντελόνια, χρωματιστά βραχιολάκια και όλο το προφίλ που εκπέμπω είναι "είμαι στον κόσμο μου". Σε κάποια φάση ανεβαίνουν level, ξεχνάνε τον Bob και ακούνε Damian, Ziggy και γενικά όλο το σόι "Marley". Δεν είναι κολλημένοι σε ένα είδος και τώρα τελευταία το έχουν ρίξει στο ska.

Απαραίτητο συστατικό: "καπνίζω χόρτο και είμαι γαμάτος"

Υ.Γ: Μην το πάρεις προσωπικά, λέγεται σάτιρα (όσο μπορεί ο καθένας) και δεν πρόκειται για κατάκριση, άλλωστε τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι απόλυτο!

Διακοπές και καλά

2011-04-16T17:24:00.004+03:00

Η φετινή σχολική χρονιά πέρασε εξαιρετικά γρήγορα. Σαν χθες θυμάμαι που σας περιέγραφα το πως νιώθω που τέλειωσα το γυμνάσιο και τώρα έχω φτάσει ήδη στο τέλος της Α'λυκείου. Οι διακοπές του Πάσχα έχουν ήδη ξεκινήσει που τελικά μόνο διακοπές δε 'θα ναι γιατί οι περισσότεροι από εμάς δίνουμε κάποιο πιστοποιητικό ξένων γλωσσών με αποτέλεσμα να λιώσουμε στο διάβασμα.

Εκτός αυτού, οι πανελλαδικές ξεκινάνε στις 12 Μαϊου (go fuck and die Διαμαντοπούλου) και οι προαγωγικές εξετάσεις στις 13 Μαϊου. Το καλό σε όλη την ιστορία είναι ότι θα τελειώσουμε νωρίτερα σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές.

Όσο μεγαλώνω οι σχολικές χρονιές περνάνε όλο και πιο γρήγορα. Φέτος δε θυμάμαι τον εαυτό μου σε σχολική αίθουσα. Απεργίες, καταλήψεις, εκδρομές, ατελείωτη ύλη. Το μόνο που θα μου λείψει από το σχολείο είναι κάποιοι φίλοι που δε θα τους δω μέσα στο καλοκαίρι και η αγαπημένη μου σπανακόπιτα.

-Αναλυτικά το πρόγραμμα εξετάσεων

Βομβαρδισμός σκέψεων

2011-03-22T16:41:00.008+02:00

Έχασα την όρεξη μου. Έτσι μου έρχεται να χαζέψω τις στροφές που κάνει το πλυντήριο. Θα αφήσω τα χνώτα μου στο τζαμάκι και θα γράψω “βαριέμαι”. Τελικά μήπως όντως οι Κυριακές είναι ανιαρές; Ή μήπως είσαι λιγάκι ματαιόδοξη; - θα μου φωνάξουν πολλοί από την άλλη άκρη του διαδυκτίου. Καλά, θα υποκύψω. Ας κάνω κάτι πιο ευχάριστο. Θα χαζέψω τα ψαράκια του ενυδρείου. Πέρα δώθε, αγγελόψαρα, χήρες Τέτρα, χρυσόψαρα. Όλα το ίδιο εκθαμβωτικά. Γυαλίζουν τα μάτια μου. Ο θόρυβος του νερού που ανακυκλώνεται με κάνει να νυστάζω αλλά δεν μπορώ να σηκωθώ από το καρεκλάκι μου. Με έχει συνεπάρει η ομορφιά. Τα πράγματα αρχίζουν να καλυτερεύουν και όσο πάει η όρεξη μου επιστρέφει.

Ήρθε η ώρα να σηκωθώ για να φτιάξω μια κούπα γαλλικό καφέ. Θα ξενυχτίσω απόψε, ψιθύρισα και γέλασα με το συνηθισμένο, σατανικό μου γελάκι. Κάποτε πίστευα ότι όταν όλοι κοιμούνται εγώ είμαι ξύπνια. Και μεταφορικά και κυριολεκτικά. Τελικά έκανα λάθος. Είναι πολλοί αυτοί που ξενυχτάνε εκεί έξω. Είτε στα μπουζούκια, είτε στα παράθυρα του υπολογιστή, είτε στα χαρτόκουτα της άσπλαχνης πόλης. Και αφού τελειώσε ο παραπάνω μονόλογος, συνεχίζω.

Για του λόγου το αληθές δεν μου έχει βγει άδικα το όνομα σχετικά με τον καφέ. Χάλια ήταν. Δεν πτοούμαι όμως, εκεί, στην καρεκλίτσα μου. Έχουμε γίνει ένα πλέον. Το ύφασμα έχει τριφτεί και κάθε φορά που το βλέπω μου έρχεται στο μυαλό πως όλο και πιο μίζερη γίνομαι με τα χρόνια και όλο και πιο πολύ κλείνομαι στο σπίτι μου. Όχι τίποτα άλλο, αλλά όταν θα φθαρθεί τελείως δε θα μπορώ να βγω απ’το σπίτι για να αγοράσω καινούρια. Άλλωστε θα μου ήταν δύσκολο διότι έχω δεθεί συναισθηματικά με την καρέκλα μου.

Για να δούμε λοιπόν; Τι να κάνω για να απασχολήσω το άδειο μου εγώ; Μήπως να δημιουργήσω ένα φανταστικό φίλο για τούτες τις δύσκολες νύχτες; Αλλά όχι! Όχι και πάλι όχι. Δε θέλω να θυμηθώ τι είχε γίνει όταν έμαθαν οι συμμαθητές μου ότι ο Φίλιππος έχει φανταστικό φίλο. Δε θέλω να έρθω στη θέση του. Θα με θεωρήσουν αλλόκοτη αλλά ίσως να μην έχουν και τόσο άδικο. Μα ναι, είναι προφανές. Μέχρι και οι περαστικοί καταλαβαίνουν πόσο αφελής και ανώριμη είμαι. Και τώρα τι νόημα έχουν όλα αυτά; Τι με νοιάζει η γνώμη των περαστικών και το πως αντιμετώπισαν τα παιδιά τον Φίλιππο; Αυτή η κοινωνία μ’έχει καταντήσει σαν ένα εγωμανή κάθαρμα που σκέφτεται μόνο τον εαυτό της. Τελικά φταίω εγώ ή οι γύρω μου; Άτιμοι προβληματισμοί, άτιμες ανασφάλειες, πάντα στη λάθος ώρα μου χτυπάτε την πόρτα. Θα υποκύψω και θα κοιμηθώ, ο Μορφέας μου φωνάζει. Καληνύχτα.

Το παραπάνω απόσπασμα αποτελεί κομμάτι της "φαντασίας" μου και δεν έχει να κάνει με εμένα.

Υπάρχει νέος που να μην έχει γράψει ποίημα;

2011-02-26T21:49:00.005+02:00

Υπάρχει νέος που να μην έχει γράψει έστω και ένα ποίημα; Είναι που βράζει το αίμα μας και μας περικυκλώνουν τα συναισθήματα; Είναι η λύπη ή η χαρά που θες να εκφράσεις; Ο φόβος ή ο δισταγμός; Τα αναπάντητα ερωτήματα;

Ο κάθε έφηβος κρύβει μέσα του ένα ταλέντο απλά οι περισσότεροι δυσκολευόμαστε να το εκφράσουμε. Ντρεπόμαστε ή φοβόμαστε μη μας αποδοκιμάσουν οι άλλοι. Φοβόμαστε να εκφραστούμε με οποιοδήποτε τρόπο. Με πράξεις, με ποιήματα, με λόγια, με μουσική, με ζωγραφιές. Έχει μείνει το στερεότυπο του όποιος γράφει ποιήματα είναι ρομαντικός και ευαίσθητος. Μήπως είναι ο πιο δυνατός απ'όλους μας;

"Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο κάνε τους ποίηση."

Πως θα 'ταν να σου διάβαζαν το προσωπικό ημερολόγιο

2011-02-15T14:03:00.008+02:00

Θα 'ταν σαν να σου βιάζαν τα σωθηκά, σα να σου έκλεβαν όλες τις ιδέες και όλα τα όνειρα από τη χούφτα σου. Σα να διάβαζαν τις σκέψεις σου και πρόβλεπαν τα συμπεράσματα σου. Θα 'ταν σαν να παραβιάζαν το είναι σου. Θα 'ταν ντροπή, αδιακρισία, καχυποψία, ασέβεια. Θα 'ταν πίκρα και φόβος αλλά και ανασφάλεια. Άλλωστε μερικά πράγματα πρέπει να τα κρατάμε μόνο για τον εαυτό μας και κανένας δεν έχει δικαιώμα να εισβάλει σ'αυτά.

Θα 'ταν απρόσμενες αντιδράσεις, αβεβαιότητα, έλλειψη εμπιστοσύνης και πικρόχολα σχόλια. Θα 'ταν σα να εισχωρούσαν στο μυαλό σου χωρίς τη θέληση σου μα θα 'ταν και προβληματισμοί για το διπλανό σου και για τον ίδιο σου τον εαυτό.

Εσείς; Πως θα νιώθατε αν κάποιος διάβαζε το προσωπικό ημερολόγιο σας χωρίς τη θέληση σας;

14 Φλεβάρη

2011-02-14T20:36:00.004+02:00

Ποτέ δεν την κατάλαβα αυτή τη γιορτή ρε γαμώτο και όχι μόνο εγώ, που ούτε ερωτευμένη είμαι ούτε τίποτα αλλά και αυτοί που αυτοπαρουσιάζονται ερωτευμένοι. Εμπορική γιορτή την ανεβάζουν, εμπορική γιορτή την κατεβάζουν. Αναρωτιέμαι αν έχει κάποιο βαθύτερο νόημα εκτός από το τζίρο των ανθοπωλείων. Δε λέω, καλή επιχειρηματική κίνηση αλλά μέχρι εκεί. Άλλωστε, όπως λένε και μερικοί: "Οι ερωτευμένοι γιορτάζουν κάθε μέρα". Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι γιορτάζουν και οι ευσυνήδητοι χριστιανοί. Μάλλον δεν ξέρουν ότι πρόκειται για μία γιορτή που κρατάει τις ρίζες της στην Ρώμη από τον 4ο αιώνα π.Χ. Μεταξύ μας όμως τώρα, και να μην θέλετε να θυμάστε ότι είναι του Αγ.Βαλεντίνου, δε μπορείτε. Στη δουλειά, στο σχολείο, στο ίντερνετ, στο δρόμο, στο σπίτι, παντού! Καρδούλες, λουλούδια, φωτάκια, γλυκά, αδιάκριτα βλέμματα να σε ρωτάνε: "Εσύ γιορτάζεις;". Μέχρι και το Google σας το θυμίζει.

Πάντως για εμένα η σημερινή ημέρα είναι πολύ πιο σημαντική γιατί σαν σήμερα πέθανε το πολυαγαπημένο μας πρώτο κλονοποιημένο πρόβατο, η Ντόλυ. Λέτε να ήταν και αυτή θύμα του καταναλωτισμού και την έφαγαν κάπως έτσι; R.I.P Ντόλυ.

Στερεότυπα;

2011-02-10T21:29:00.002+02:00

Καλησπέρα κόσμε.

Πόσοι από εσάς πιστεύουν ότι το ροζ είναι χρώμα μόνο για γυναίκες και το μπλε χρώμα μόνο για τους άντρες; Πόσοι από εσάς θεωρούν ότι αν ένας άντρας φοράει ροζ πουκάμισο είναι κάτι λιγότερο από "άντρας;". Ελπίζω όχι πολλοί. Πόσοι από εσάς θεωρούν ότι οι γραβάτες είναι μόνο για τους άντρες και όταν τη φοράει μία γυναίκα αποπνέει κάτι διαφορετικό από γυναίκα; Πόσοι από εσάς θεωρούν ότι το ζεμπεϊκικό δεν είναι για γυναίκες παρά μόνο για άντρες; Λογικά αρκετοί.

Λοιπόν, θεωρώ ότι όλα τα παραπάνω παραδείγματα είναι σχετικά αν και καθημερινά αντιμετωπίζουμε αυτούς τους τυπικούς "άγραφους" νόμους του ότι μερικά πράγματα είναι αποκλειστικά για άντρες και μερικά αποκλειστικά για γυναίκες. Εν μέρη, συμφωνώ. Δε θέλω να θεωρηθώ ότι κολλάω σε στερεότυπα αλλά ούτε θέλω να προβάλω αυτό τον υποτιθέμενο προοδευτισμό που τελικά καταλήγει σε κάτι δήθεν και ψεύτικο. Πιστεύω πως έτσι είναι η κοινωνία μας, υπάρχουν άντρες που την βρίσκουν με γυναίκες που χορεύουν ζεμπεικέϊκο και το θεωρούν πολύ φίνο, άλλοι πάλι το απεχθάνονται. Νομίζω πως είναι στο άτομο. Δεν είναι θέμα αποδοχής, είναι θέμα του αν σ'αρέσει να το βλέπεις ή όχι. Μερικά απ'αυτά είναι πολύ κλισέ και στενόμυαλα όπως το αν φοράει ένας άντρας ροζ γυναικοφέρνει και έχει θυληπρεπή συμπεριφορά. Αυτό το θεωρώ αρκετά τραβηγμένο. Παρ'όλα αυτά δεν νομίζω ότι πρέπει να κολλάμε σε τέτοιου είδους ζητήματα, είναι σε ότι αρέσκεται ο καθένας. Βέβαια είναι μεγάλο θέμα, αλλά ήθελα να πάρετε μία γεύση και να ακούσω τις απόψεις σας. Καλό βράδυ!

Back and Forth

2011-02-03T23:11:00.007+02:00

(what's it like...to be back?)

You see things in life

And you're bit surprise what you see.

Life, your whole life, is changes

You go through changes in your life

One second you've got it made

Next second you're down in the dumps

And it goes back and forth

Throughout your whole life

One second you've got the most beautiful girl in the world

Next second you don't even have a girlfriend no more

And it goes back and forth

And back and forth, you know?

And this is life man, it's changes

This is what you gotta go through throughout your whole lifetime

Never...

Land...

Αυτό τον καιρό με έχουν στιγματίσει αυτοί οι στοίχοι. Ο καθένας θα μπορούσε να καταλάβει ότι είναι τόσο αληθινοί, αγνοί. Είναι η ωμή αλήθεια. Τη μία πετάς στα ουράνια και την άλλη σέρνεσαι στο χώμα. Πράγματι, η ζωή είναι όλο αλλαγές είτε το θέλουμε είτε όχι. Άλλωστε τι σημασία θα είχε να μέναμε στάσιμοι; Για πάντα χαρούμενοι; Πόσο όμορφο μπορεί να 'ναι αυτό και άλλωστε πως θα εκτιμούσαμε τη χαρά αν δεν είχαμε βιώσει τη λύπη; Μήπως και η λύπη έχει την ομορφιά της;

Μα δεν είναι μόνο οι στοίχοι, είναι ο τρόπος που τα αφηγείται, η χροιά του και το ύφος του μα και η μαγευτική μελωδία που τον συνοδεύει αλλά και το επικό τέλος. "Never Never Land".

Στου Σοφοκλή

2011-01-22T11:52:00.002+02:00

Θα 'θέλα να 'ταν μία ζεστή Αυγουστιάτικη νύχτα, να πηγαίναμε σινεμαδάκι, να τρώγαμε ποπ κορν και να πίναμε πορτοκαλάδα. Να παίζαμε τάβλι, να σε νικούσα και να άρχιζαν τα πειράγματα. Ύστερα να πηγαίναμε για μπισκοτόγλυκο στου Σοφοκλή και μετά μια βόλτα απ'τα κάστρα, να ξαποστάσουμε, να δούμε τι λένε τα μάτια μας και να νοσταλγήσουμε το νησί. Μα τώρα, πάει το νησί, μας σκέπασε η πόλη.

Η γενιά του καναπέ

2011-01-17T18:08:00.010+02:00

Δεν μου έλειψαν τα παιχνίδια στις αλάνες γιατί είμαι παιδί του '95.
Δεν μου έλειψαν ποτέ οι βόλοι και το τόπι γιατί μεγαλώσαμε με xbox και playstation.
Δεν έστειλα ποτέ πολλά μηνύματα στη ζωή μου γιατί είχα το MSN και το facebook.
Δε ξέρω τι θα πει σπιτικό φαγητό και τυρί με ψωμί γιατί είμαι η γενιά του hamburger.
Δε ξέρω τι είναι ραβασάκι και καντάδα γιατί με έφαγαν τα SMS και το chatting.
Δε θυμάμαι τον Sonic ούτε το Bubble Bubble, μόνο το WoW και την DotA.
Αδυνατώ να θυμηθώ ακόμα και τα κοτσιδάκια, εγώ μεγάλωσα με μασιά και λακ.
Δεν έπαιξα ποτέ κλέφτες και αστυνόμους, μόνο YoVille στο facebook.
Δεν επικοινωνώ πια με γράμματα γιατί υπάρχει η web cam.
Δεν έψαξα ποτέ σε εγκυκλοπαίδεια, μόνο στο google.
Δε ξέρω τι θα πει βινύλιο, μόνο dowloading.
Το μόνο που ξέρω είναι ότι είμαι η γενιά του καναπέ. Είμαι σίγουρη ότι μπορώ να θυμηθώ πολλά περισσότερα, για να δω και τα δικά σας παραδείγματα.

Γιατί να μην μετακινούμαστε με ποδήλατα;

2011-01-08T16:30:00.013+02:00

Το ποδήλατο είναι ένα μέσο μεταφοράς με μικρή - σχετικά απήχηση στην Ελλάδα. Ίσως έχετε προσέξει ότι τα ποδήλατα κάνουν την εμφάνιση τους στις αρχές του Μάη, τότε που ο καιρός φτιάχνει για τα καλά και η διάθεση μας καλυτερεύει αν εξαιρέσεις φυσικά τις εξετάσεις. Παρ'όλα αυτά όλο τον υπόλοιπο χρόνο λόγω των καιρικών συνθηκών, υποθέτω και θέλω να ελπίζω, τα ποδήλατα είναι εξαφανισμένα εκτός από μερικές εξαιρέσεις.

Τα πλεονεκτήματα του ποδηλάτου είναι πολλά, ένα από αυτά είναι η οικονομική του τιμή όπου επιτρέπει στον καθένα να το αγοράσει σε σύγκριση με άλλα μέσα μεταφοράς. Για τους "ευαισθητοποιημένους" ένα μεγάλο πλεονέκτημα του ποδηλάτου είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν βλάπτει το περιβάλλον. Ήδη, οι αναπτυγμένες χώρες έχουν καταλάβει την τεράστια ζημιά που έχουν προκαλέσει και προσπαθούν να κάνουν το καλύτερο όσον αφορά τη μετακίνηση τους χρησιμοποιώντας ποδήλατο χωρίς αυτό να σημαίνει ότι παύει να καταμερίζονται την τεράστια ευθύνη που τους αναλογεί αλλά και μας αναλογεί, μόνο που εμείς δεν κάνουμε τίποτα για αυτό. Επιπροσθέτως για αυτούς που θέλουν να αθληθούν είναι ίσως ο καλύτερος τρόπος διότι συνδυάζει άσκηση και μετακίνηση ταυτόχρονα και καθημερινά. Τέλος, η μετακίνηση του είναι εύκολη λόγο του ότι είναι μικρό και βολικό.

Το δυσάρεστο στη χώρα μας είναι η έλλειψη ποδηλατόδρομων. Θεωρώ πως θα πρέπει να πάρουμε ένα παράδειγμα από τις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές χώρες που αν όχι όλες, οι περισσότερες από αυτές διατηρούν εδώ και χρόνια καθαρούς ποδηλατόδρομους. Το να μετακινούμαστε στο πεζοδρόμιο με το ποδήλατο είναι άκρως επικίνδυνο για τους ίδιους τους ποδηλάτες αλλά και για τους πεζούς, το ίδιο ισχύει και για τους αυτοκινητόδρομους. Η αλήθεια είναι ότι δεν χρησιμοποιώ συχνά ποδήλατο, αλλά ούτε και αμάξι, μετακινούμαι με τα πόδια αλλά πολλές φορές για μεγάλες αποστάσεις ένα ποδήλατο θα ήταν ιδανικό και έχω βάλει ήδη στο πρόγραμμα από Δευτέρα να το επισκευάσω.

Μία άλλη αλήθεια είναι ότι όταν κυκλοφορώ στο δρόμο με το ποδήλατο και βλέπω τους υπόλοιπους κλεισμένους στα αμάξια τους να ασφυκτιούν, να ιδρώνουν και να καταριούνται την κίνηση νιώθω περήφανη που είμαι πάνω στη σέλα του ποδηλάτου και από στιγμή σε στιγμή μπορώ να τους προσπεράσω με άνεση και να "χωθώ" από παντού μιας και όπως είπα το ποδήλατο είναι ότι πιο βολικό. Έτσι λοιπόν, στην ιδέα και μόνο του να κυκλοφορούσαμε όλοι με ποδήλατο, έστω και ουτοπικό, νιώθω χαρούμενη.

Ενημερωθείτε στο: http://www.podilates.gr

Happy new year everyone! #1

2011-01-01T15:21:00.007+02:00

Εδώ στο Άμστερνταμ η πρωτοχρονιά είναι τελείως διαφορετική από αυτή της Ελλάδος. Εγώ συνήθιζα να κάνω πρωτοχρονιά στο χωριό μου, το Σέλι, μαζί με την οικογένεια μου αλλά φέτος άλλαξαν τα σκηνικά. Είμαι στο Άμστερνταμ, την πόλη της τουλίπας, των ναρκωτικών ή της ελευθερίας, όπως πολλοί θέλουν να την αποκαλούν.

Εδώ και περίπου επτά μέρες που τριγυρνάω στο Άμστερνταμ έχω τις καλύτερες εντυπώσεις. Νιώθω πως όλοι είναι τόσο διαφορετικοί μεταξύ τους και αυτή η ομοιομορφία που συνήθιζα να συναντάω καθημερινά στη Βέροια έχει εξαφανιστεί. Ρίξαμε μία ματιά στην αγορά, διασχίσαμε τους δρόμους της Leidseplein, γνωρίσαμε πλανόδιους και πήγαμε στο hard-rock cafe. Ομολογώ πως το hard-rock cafe του Άμστερνταμ είναι φοβερό. Η αίσθηση του να βλέπεις την κιθάρα του Steve Jones (Sex Pistols) και το εισιτήριο από τα τότε χρόνια των Beatles ήταν απλά συναρπαστική εμπειρία για κάθε μουσικόφιλο. Αυτό που θαυμάζω περισσότερο είναι ότι όλοι και αν όχι όλοι οι Ολλανδοί, οι περισσότεροι κυκλοφορούν με ποδήλατο. Ναι, με ποδήλατο. Αυτό στην Ελλάδα φαντάζει άπιαστο όνειρο. Είμαστε τόσο μακριά από τη δική τους νοοτροπία, τόσο καιρό το άκουγα μα τώρα το συνειδητοποιώ. Έχω ταξιδέψει αρκετές φορές στο εξωτερικό αλλά τότε ήμουν πολύ πιο μικρή και δεν είχα καν την αντίληψη να κατανοήσω πως ο κόσμος ζει έξω. Ας μην πιάσουμε τα αρνητικά της Ελλάδας, πάλι.

Αυτό που μου αρέσει περισσότερο στα ταξίδια είναι να ανακαλύπτω τα πιο μη τουριστικά μέρη. Δεν έχω πάει ακόμα στο μουσείο, αν και σχεδιάζουμε να πάμε αύριο στου Van Gogh. Η ουρά θα 'ναι τεράστια, το ξέρω, παρ' όλα αυτά δεν πτοούμαι. Πήγαμε και στο Haarlem μία πόλη με 150,000 πληθυσμό. Δεν μπορεί να περιγραφεί το πόσο γραφική και φιλική πόλη ήταν. Η τεράστια πλατεία της και τα μικρομάγαζα της δημιουργούσαν μία ακόμα καλύτερη ατμόσφαιρα. Εντάξει, είχε και iCenter, μου φάνηκε λίγο άκυρο αλλά μέχρι και εκεί έφτασε η χάρη του Steve Jobs. Πρέπει να κάνω και μία αναφορά για τα coffee shops. Πλέον αποτελούν κέντρο τουρισμού για πολλούς. Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν σε κάθε σημείο της πόλης, παντού. Επίσης υπάρχουν και ειδικά μαγαζιά που προμηθεύουν τα πάντα σε σχέση με το χασίς και μάλιστα έχουν φοβερή επισκεψιμότητα.

Το αποκορύφωμα ήταν χθες, παραμονή πρωτοχρονιάς. Στατιστικά έχει διαπιστωθεί πως τα περισσότερα ιδιωτικά έξοδα των πολιτών του Άμστερνταμ πηγαίνουν στα πυροτεχνήματα και γενικότερα στα είδη βεγγαλικών. Ο ουρανός αλλάζει χρώμα από τα καπνογόνα, όλοι είναι μεθυσμένοι και οι μισοί από αυτούς μαστουρωμένοι. Ξέφρενος χορός, γνωριμίες και η τρέλα στα ουράνια. Τα βεγγαλικά επί επτά - οκτώ συνεχόμενες ώρες δεν είχαν τελειωμό και ο κόσμος δεν σταματούσε να γλεντάει. Ίσως αυτή είναι η απόδειξη του ότι δεν ισχύει πως οι δυτικοί είναι ξινοί και μούχλες. Το μόνο παράπονο μου ήταν ότι περίμενα πως το Άμστερνταμ θα ήταν πιο καθαρή σαν πόλη. Δεν εννοώ ότι είναι βρώμικη πόλη, απλά έχω δει και καθαρότερες. Βέβαια σαν την Αθήνα δεν είναι.

Είναι Χριστούγεννα, ας θυμηθούμε τους φτωχούς

2010-12-15T18:16:00.007+02:00

Πριν είκοσι χρόνια το τότε διάσημο μοντέλο Linda Evangelista είχε δηλώσει σε γνωστό περιοδικό "We don't wake up for less than $10,000 a day". Αναρωτιέμαι τόσα χρόνια μετά, αν έχουν αλλάξει καθόλου τα δεδομένα. Αν άνθρωποι της μόδας αλλά και όχι μόνο έχουν αλλάξει μυαλά και σκεπτικό. Επώνυμοι που και καλά παρουσιάζονται ως φιλάνθρωποι για τα τυπικά της δημοσιότητας κάνουν τέτοιου είδους δηλώσεις για να προσελκύσουν τον κόσμο και να ανεβάσουν τα νούμερα.

Επίσης αναρωτιέμαι πως θα ένιωθε αν το διάβαζε κάποιος που πιάνει δουλειά καθημερινά στις επτά το πρωί στην οικοδομή για ούτε το 1/10 αυτών των χρημάτων το μήνα. Άχρηστος, ανάξιος; Αδικημένος από τη ζωή; Τελικά μετά από μία τέτοια δήλωση η καριέρα της Evangelista πήρε την κάτω βόλτα. Το χειρότερο όμως, όπως είπα και παραπάνω, είναι η δήθεν φιλανθρωπία. Ο οίκτος για τις φτωχές οικογένειες και οι τηλεμαραθώνιοι τα Χριστούγεννα. Καλοστημένο κάθε χρόνο. Ξαφνικά όλοι τα Χριστούγεννα συγκινούμαστε ενώ τον υπόλοιπο χρόνο μένουμε απαθείς για τον διπλανό μας που ζει στο χαρτόκουτο. Οι παρουσιαστές παριστάνουν τους ευαισθητοποιημένους και το κανάλι μοιάζει μεγαλόψυχο στα μάτια όλων μας. Το πιο αστείο είναι ότι κατά τη διάρκεια του τηλεμαραθώνιου εμφανίζονται γκόμενες με πανάκριβα φορέματα και κομψά χρυσαφικά. Ειρωνεία στην ειρωνεία, κανονικά. Μέχρι και αυτό έθιμο μας έγινε.

Λέξεις - κλειδιά αναζήτησης

2010-12-10T20:14:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό με έχει πιάσει μία μανία να κοιτάω τις λέξεις - κλειδιά αναζήτησης όπου πληκτρολογούν οι χρήστες στο Google και καταλήγουν στο blog μου.

Για να εξηγήσω καλύτερα τι εννοώ: απορείς εδώ και καιρό γιατί οι μαθητές καίνε τα βιβλία τους και έρχεται το google, η άμεση απάντηση! Πληκτρολογείς "γιατί οι μαθητές καίνε τα βιβλία τους" και μέσα στα πρώτα δέκα sites να 'σου το korineto! Αυτό συμβαίνει διότι παλιότερα είχα γράψει ένα άρθρο σχετικά με το κάψιμο των βιβλίων. Το google, μιας που είναι τόσο έξυπνο καταλαβαίνει τι ακριβώς θέλεις να μάθεις και σου βγάζει τα ανάλογα sites / πηγές. Αν καταλάβατε λοιπόν τι εννοώ - γιατί η αλήθεια είναι πως δεν είμαι και πολύ καλή στις εξηγήσεις - θα σας αναφέρω τις δημοφιλέστερες λέξεις - κλειδιά που κάποτε κάποιοι άγνωστοι σε 'μας πληκτρολόγησαν στο google και τους οδήγησαν στο blog μου!

"korineto" - προφανώς κάποιοι για να βρουν το blog έχουν πληκτρολογήσει στο google το όνομα αυτού για ευκολία.
"φαγητό" - κάποτε είχα γράψει για τις ιδιοτροπίες που έχω στο φαγητό και κάποιοι πληκτρολόγησαν αυτή τη λέξη και βρέθηκαν στο blog.
"ερασιτεχνικές φώτο" - πρόσφατο, σχετικά άρθρο. Μία απλή παρουσίαση ερασιτεχνικών φωτογραφιών που έχω τραβήξει.
"gamotafismos" - δε ξέρω τι ακριβώς σημαίνει μα δε ξέρω επίσης πως μπορεί να βρέθηκε κάποιος στο blog μου πληκτρολογώντας αυτή τη λέξη - αν είναι λέξη!
"η γειτονιά μου" - περιγραφή της γειτονιάς μου. Προφανώς κάποιοι/ες πληκτρολόγησαν την παραπάνω λέξη στο google και βρέθηκαν εδώ!
"cyberpunk" - είναι λογικό να οδηγηθήκατε εδώ αν πληκτρολογήσατε την λέξη "cyberpunk". Πριν καιρό είχα γράψει ένα άρθρο για το τι είναι cyberpunk και πληροφορίες σχετικά μ'αυτό. Πολλά ελληνικά άρθρα με αυτό τον όρο δεν υπάρχουν άρα είναι προφανές!
"τσάι θεσσαλονίκη" - είχα μιλήσει για ένα μαγαζί που είχα επισκεφτεί πέρσι στη Θεσσαλονίκη το οποίο πουλάει τσάι. Κάποιος ίσως λάτρης του τσαγιού έψαξε και μας βρήκε!
"brian molko" - για όσους δε ξέρουν, ο τραγουδιστής των Placebo. Αν θυμάστε, είχα γράψει ένα άρθρο για τη συναυλία του συγκροτήματος τον περασμένο Σεπτέμβριο!
"φτωχές οικογένειες φωτογραφίες" - η αλήθεια είναι πως αυτή η φράση με συγκίνησε. Θα 'θέλα να ξέρα ποιος ενδιαφέρθηκε και έψαξε στο google για τις φτωχές οικογένειες. Ίσως είναι μία από τις φράσεις που είμαι περήφανη που όποιος έψαξε βρέθηκε στο blog μου. Κάποτε είχα γράψει για το πόσο πολύ η εκκλησία αγαπάει τις φτωχές οικογένειες.
"πως να διαβάζω" - άρθρο που είχα γράψει την περίοδο των εξετάσεων, αρκετοί το είχαν ανάγκη για ένα μεθοδικό διάβασμα μόνο που μάλλον το έγραψε ο λάθος άνθρωπος γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να έχω κάνει μεθοδικό διάβασμα στη ζωή μου.
"blog με θέμα την εκκλησία" - κάποιος λοιπόν ενδιαφέρθηκε για blog με εκκλησιαστικό περιεχόμενο. Λογικά θα τον οδήγησε εδώ το ότι παλιότερα είχα γράψει το άρθρο με την εκκλησία και τις φτωχές οικογένειες. Ελπίζω να μην είναι πολύ θρησκόληπτος και παρεξηγηθεί!
"μπλούζες tectonic" - Βρε άνθρωπε! Το γράφεις που το γράφεις στο google, πληκτρολόγησε το και σωστά. Είμαι σίγουρη πως το βρήκε από ένα σχετικό άρθρο που είχα γράψει για το φαινόμενο "μόδα".
"πως να διαβάζω γρήγορα" - δε ξέρω πως οδηγήθηκε στο blog ο κύριος που έψαξε για το πως να διαβάζει γρήγορα. Για τεμπέλη τον κόβω.

Να λοιπόν λίγες λέξεις - κλειδιά που κάποιοι πληκτρολόγησαν στο google και βρέθηκαν στο korineto! Η αλήθεια είναι ότι όταν τα διαβάζω έχει ιδιαίτερη πλάκα και πολλές φορές μπορείς να χαρακτηρίσεις τον user. Π.χ όποιος πληκτρολόγησε "μπλούζες tectonic" θα 'ναι κανένας famous με 250 likes στο facebook. Eh?! Αστειεύομαι φυσικά. Να ενημερώσω όσους φίλους - blogger που δεν ήξερα για την παραπάνω ιδιαιτερότητα του blogspot μπορούν να τη βρουν στο "Στατιστικές".

*Την παραπάνω εικόνα τη βρήκα τυχαία στο google images. Λογικά κάποιος έκανε screenshot τις λέξεις κλειδιά από τις οποίες κάποιοι οδηγήθηκαν στο blog του. Εντάξει, έλιωσα. Το άκυρο, το άκυρου. Kάντε κλικ στην εικόνα.

Καταγγελία καθηγητή

2010-12-07T14:44:00.000+02:00

Καλησπέρα!

Χθες λοιπόν, ως πρόεδρος του τμήματος σε συνεννόηση με τα υπόλοιπα τμήματα της Α'λυκείου αποφασίσαμε να καταγγείλουμε τον καθηγητή του μαθήματος "Αρχές Οικονομίας". Προφανώς λοιπόν, θα μιλήσω ανώνυμα και δε θα δημοσιεύσω το όνομα του διότι θεωρώ πως αυτό είναι το σωστό.

Φοιτώ τρεις μήνες στο συγκεκριμένο σχολείο και η αλήθεια είναι ότι υπήρξαν αρκετές φορές που είχαμε προβλήματα με καθηγητές και αυτό είναι πολύ δυσάρεστο για όλους μας. Κάποια στιγμή, χθες δηλαδή, ο κόμπος έφτασε στο χτένι του. Συγκεντρώσαμε αιτήματα τα οποία είναι εις βάρος του καθηγητή και τα παρουσιάσαμε στο διευθυντή μας. Κάποια από αυτά ήταν:

1) Γράφουμε διαγώνισμα σε ύλη όπου δεν μας έχει διδάξει ποτέ αλλά βάζει άλλα παιδιά να την διδάσκουν μέσω εργασιών.

2) Προτιμάει να λύνει τις διαφορές του με απουσίες κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα σε κάθε διδακτική ώρα με τον συγκεκριμένο καθηγητή να γεμίζει το απουσιολόγιο και να μην σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό - κατά τη γνώμη μου.

3) Το διαγώνισμα περιείχε ερώτηση εκτός ύλης.

4) Αποχώρησε δύο φορές από την τάξη πράγμα που δηλώνει ανικανότητα για το συγκεκριμένο επάγγελμα.

Γενικολογώντας λοιπόν, λίγα από τα αιτήματα τα οποία ίσως να ήταν τα πιο τρανά παραδόθηκαν στα χέρια του διευθυντή. Δε θέλαμε σε καμία περίπτωση να θίξουμε γεγονότα που συνέβησαν μέσα σε τάξη γιατί μπορεί να θεωρηθούν μικροπρέπειες από πολλούς, έτσι λοιπόν μιλήσαμε για το τι κάνει γενικά σε όλα τα τμήματα.

Ο διευθυντής άκουσε τα αιτήματα μας, μας ζήτησε να του τα επεξηγήσουμε και μας ενημέρωσε πως έχει προβεί ήδη σε κάποιες ενέργειες όπως το να ενημερώσει τη σχολική σύμβουλο του μαθήματος, να στείλει έγγραφο στη δευτεροβάθμια αλλά και να το συζητήσει προσωπικά με τον εκπρόσωπο της. Ένα από τα πιο ισχυρά αιτήματα μας όπου μπορούν να διώξουν από τη θέση του αυτό τον καθηγητή και να τον αντικαταστήσουν με κάποιον άλλον είναι ότι έχει εγκαταλείψει δύο φορές την τάξη εν ώρα μαθήματος πράγμα που θεωρείται ανεπίτρεπτο για οποιονδήποτε εν ώρα εργασίας πόσο μάλλον για έναν εκπαιδευτικό. Αυτό λοιπόν, υποδεικνύει πως είναι ανίκανος για την κατάλληλη διαχείριση οποιουδήποτε προβλήματος μέσα στην τάξη αλλά και για τη δουλειά του εκπαιδευτικού. Έτσι λοιπόν, ο διευθυντής μας καθησύχασε λέγοντας μας πως θα αντικατασταθεί άμεσα με κάποιον άλλον.

Περιμένουμε νεότερα!

24 του Νοέμβρη

2010-11-24T20:10:00.000+02:00

Φυσάει, φυσάει πιο δυνατά από ποτέ. Κοιτάμε ψηλά και απορούμε αν αυτά που λαμπιρίζουν στον ουρανό είναι άστρα ή αεροπλάνα. Κινείται γρήγορα, αεροπλάνο είναι, μουρμουρίζω.

Τα σύννεφα έχουν την πιο περίεργη μορφή που είχαν ποτέ χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι όμορφη. Το μόνο που ακούγεται είναι οι ονειροπαγίδες που ομορφαίνουν τα άσχημα μπαλκόνια σας. Άντε, και το θρόισμα των φύλλων που λογείς - λογείς καλλιτέχνες έχουν εμπνευστεί απ' αυτό.

Τέσσερις και δέκα το πρωί. Περίπου τέτοια ώρα έσπαγαν τα νερά της μάνας μου. Φαντάζομαι πως στο σπίτι θα επικρατούσε το ίδιο το χάος. Όλοι στο πόδι. Εννιά μήνες είναι αυτοί. Η μάνα μου έκλαιγε πολύ στην εγκυμοσύνη μου. Ζαλάδες, λύπες, αναγούλες μα ο σκοπός κάθε μέρα συντόμευε όλο ένα και περισσότερο. Σίγουρα ήταν μία δύσκολη εγκυμοσύνη, δε ξέρω αν συνεπάγεται με το ότι είμαι δύσκολος άνθρωπος. Πάλι χαζοί συνειρμοί, πάλι ακαθόριστες σκέψεις. Πέντε παρά τέταρτο το πρωί, πως να 'ταν άραγε ο ουρανός μας τέτοια ώρα πριν δεκαπέντε χρόνια;

Ποιοι είμαστε;

2010-11-16T01:33:00.000+02:00

Ποιοι άνθρωποι είμαστε;
Αυτοί που προσμένουμε τους κομήτες
ή αυτοί που φανταζόμαστε τον Άρη;
Είμαστε άραγε άνθρωποι πλασμένοι με χάρη;
Άνθρωποι που βάζουν στόχο να κατεβάσουν το φεγγάρι;
Να κάνουν μια ευχή και να τη δέσουν σε πουγκί κάτω απ'το μαξιλάρι;

Εϊ, εσύ εκεί. Ποιος είσαι;
Άνθρωπος παράσιτο ή άνθρωπος χάρτης;
Είσαι και 'συ απ'αυτούς που ελπίζουν στους εκατό προορισμούς;
Είσαι ένα απ'τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα;
Αυτός που κουβαλάει στην πλάτη του την απληστία
και μας τ' αρπάζεις σε κάθε ευκαιρία;
Μήπως ο "αυτός" πρέπει να ονομαστεί "πολιτικός";
Ή μήπως ο λαός είναι αυτός που κρίνει και γίνεται κακός;

Και συνεχίζω να ουρλιάζω
μα εγώ είμαι αυτή που χρώματα στον ουρανό μοιράζω
αισιοδοξία και χαρά η συνταγή για 'να σαι πάντα καλά.
Ακόμα κι ας μην έμαθες ποιος είναι ποιος
και ποιος είναι ο καλός και ο κακός
συνέχισε τα όνειρα σου και σβήσε το σκοτάδι μ'ένα φως.

~16/11 αϋπνία και έμπνευση μετά από πολύ καιρό.

Εφορευτική επιτροπή

2010-11-15T00:35:00.000+02:00

Καλησπέρα!

Κυριακή σήμερα, ή μάλλον μόλις μπήκε η Δευτέρα. Β'γύρος δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, πρόβα με το συγκρότημα και παγοδρόμιο. Η μέρα κύλησε όμορφα αν εξαιρέσεις το κακό που μας βρήκε με τον Ψωμιάδη (γκουχ). Για να μην προβώ σε πολιτικά σχόλια λέω να σας διηγηθώ το πως ήταν η μέρα δίπλα στις κλάπες μιας που η μαμά της κολλητής μου ήταν δικαστική αντιπρόσωπος και η εφορευτική της επιτροπή το έσκασε. Αν και απαγορεύεται νομικά (ναι, καλά) να συμμετέχουν ανήλικοι στα μέλη της εφορευτικής επιτροπής εμείς πήγαμε εκεί για να βοηθήσουμε αλλά και για την εμπειρία. Εντάξει, κακά τα ψέμματα, και για το μεσημεριανό μιας και παραγγείλαμε.

Πήγαμε κάπου στις 14.00, οι μεγάλοι ήταν εκεί από τις 6.00 το πρωί! Το σχολείο δεν είχε καθόλου κίνηση. Στοιχηματίζαμε πως θα απολάμβαναν το μεσημεριανό τους καφεδάκι και μετά θα ερχόντουσαν να ψηφίσουν. Έτσι κι έγινε. Είχε διάφορα είδη ανθρώπων, άλλοι το έπαιζαν "τα ξέρω όλα" και δεν χρειαζόντουσαν καν οδηγίες, άλλοι αγενείς και άλλοι αμίλητοι. Κάθε λογής άνθρωποι. Η αλήθεια είναι ότι εμείς δεν κάναμε τίποτα σοβαρότερο από το να μοιράζουμε τα ψηφοδέλτια και τους φακέλους. Την περισσότερη ώρα τη ξοδέψαμε στα προφιτερόλ και τα λουκάνικα συν ότι μας έμειναν τα χαρτιά από το λευκό για πρόχειρα. Κερδισμένες βγήκαμε, την πλάκα μας την κάναμε.

Η μεγαλύτερη πλάκα ήταν στην καταμέτρηση. Όταν βγάζαμε ψηφοδέλτια των δύο μεγάλων κομμάτων από το φάκελο ήταν βαρετό. Η όλη φάση ήταν στα λευκά και τα άκυρα. Διαμαρτυρία θα το πεις; Γελοίο θα το πεις; Δε ξέρω, πάντως είχε πλάκα.

Ελευθερία του λόγου

2010-11-01T15:09:00.001+02:00

Η ελευθερία του λόγου θεωρείται από τα πολυτιμότερα αγαθά που δόθηκε σε εμάς τους ανθρώπους. Με βάση τα πιστεύω μου, το να μπορείς να εκφράζεις την άποψη σου, τους στοχασμούς σου και τις επιθυμίες σου ελεύθερα και δημοκρατικά είναι κάτι που ίσως πολλοί λαοί θα χαρακτήριζαν "τύχη" αλλά και επιβράβευση για το ότι πολλοί άνθρωποι κατά καιρούς αγωνίστηκαν για τη δική μας προσωπική ελευθερία.

Θεωρητικά ένας άνθρωπος αποκτά παιδεία και "καλή" συμπεριφορά από το σχολείο. Λοιπόν, αυτό στατιστικά και μόνο δεν ισχύει. Όντας 10 χρόνια μαθήτρια απειροελάχιστοι καθηγητές ενδιαφέρθηκαν για το πόσο σημαντικό είναι να μπορείς να λες ελεύθερα την άποψη σου. Μία, μόνο μία διδακτική ώρα να αφιέρωναν για να δώσουν στους μαθητές να καταλάβουν και να κατανοήσουν τι σημαίνει αυτή η ελευθερία του λόγου, της άποψης. Να αφήσουν στην άκρη για μία ώρα τα αρχαία και τις εξισώσεις και να επικεντρωθούν σε αυτό. Προσοχή! Δε λέω να μας διδάξουν κάτι τέτοιο γιατί η έκφραση και η ελευθερία της άποψης δεν διδάσκεται διότι είναι κάτι το επίκτητο. Λέω να μας το υποδείξουν. Ειλικρινά, έχει μεγαλύτερη σημασία το να μάθεις να φέρεσαι, να εκφράζεσαι και να σέβεσαι από το να 'σαι ο καλύτερος μαθητής της τάξης. Δυστυχώς, το σχολείο δε καταφέρνει γιατί δεν προσπαθεί καν να βοηθήσει το μαθητή στην έκφραση. Δυστυχώς το σχολείο επικεντρώνεται σε ωμά ζητήματα που έρχονται δεύτερα. Δυστυχώς μέσω του σχολείου δεν μπορούμε να καλλιεργήσουμε το πως να εξωτερικεύουμε ελεύθερα αυτά που σκεφτόμαστε δίχως ενδοιασμούς ή φραγμούς. Το μόνο που ίσως μπορεί να θεωρηθεί κάτι σαν δημοκρατικός θεσμός μέσα στη τάξη και γενικότερα στα πλαίσια του σχολείου είναι το ότι σηκώνουμε το χέρι μας όταν θέλουμε να πούμε οτιδήποτε μα και αυτό, δυστυχώς, δεν τηρείται και πολύ.

Όταν οι καθηγητές, που θέλουν να λέγονται και πρότυπα των παιδιών απαγορεύουν το λόγο σε ένα μαθητή για τον οποιοδήποτε προσωπικό τους λόγο, όταν ο διευθυντής σου λέει να κρατάς τις απόψεις για το σπίτι σου, όταν ένας καθηγητής διακόπτει τη σκέψη του μαθητή αντί να τον ενθαρρύνει όπως θα έπρεπε να κάνει, όταν ένας καθηγητής προσπαθεί να μας επιβάλλει το δικό του, ε τότε για εμένα δεν είναι καθηγητής ή μάλλον, δεν είναι εκπαιδευτικός.

Μήπως ξεχάσαμε το σημαντικότερο;

2010-10-27T14:14:00.002+03:00

Ζούμε σε μία κοινωνία που οι υποχρεώσεις τρώνε το μυαλό μας σαν τροκτικό. Τρέχουν οι άνθρωποι σήμερα. Δεν τους προλαβαίνεις. Αγχωμένοι με μια γραβάτα κρεμασμένη και λογαριασμούς που πρέπει να πληρώσουν. Μαθητές που έχουν ως δεύτερο σπίτι το φροντιστήριο και γονείς που δεν έχουν περιθώριο για ανάσα λόγω εργασίας. Τα τηλέφωνα χτυπάνε ανυπόμονα. Και άλλες υποχρεώσεις, πρέπει να ανταπεξέλθεις στα πρέπει της ζωής. Μα που πήγανε τα θέλω; Χαθήκανε μαζί με τα όνειρα μας; Και το μόνο που απέμεινε; Μια αποπνιχτική ατμόσφαιρα και άνθρωποι να τρέχουν, να προλάβουν, να μη ξεχάσουν. Μήπως ξεχάσαμε το σημαντικότερο; Μήπως ξεχάσαμε να ζούμε;

Νοσταλγία

2010-10-22T00:43:00.001+03:00

Με αφορμή το hashtag #nostalgia στο twitter αποφάσισα να γράψω λίγα λόγια για τη νοσταλγία.

Πάντα έλεγα ότι η νοσταλγία είναι ένα πανέμορφο συναίσθημα, ίσως το πιο όμορφο για εμένα, όχι ότι έχω νιώσει και πολλά, η καρδιά μου το ξέρει. Αναπολείς παλιές στιγμές λοιπόν, όχι απαραίτητα καλές. Τις περισσότερες φορές πολύ απλά θέλεις να ζήσεις ευχάριστες στιγμές του παρελθόντος μα βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι ποτέ δε θα ναι το ίδιο, όπως τότε.

Πράγματι, δε θα είναι. Ευτυχώς έχω εξασκηθεί στο να συνηδητοποιώ πως κάποια πράγματα, στιγμές και πρόσωπα, όταν φεύγουν δε ξαναγυρίζουν ποτέ. Νοσταλγώντας απογοητεύομαι, που δε μπορώ να ξαναζήσω ότι έζησα. Νοσταλγώντας χαίρομαι, που είχα κάποιες όμορφες εμπειρίες και ας μη μπορώ να τις ξαναβιώσω. Νοσταλγώντας αναθεωρώ. Τι πιο όμορφο από το να σου έρθει στη μνήμη το στιγμιότυπο που γυρνούσες από το σχολείο, άφηνες τη τσάντα και έτρεχες για ατρόμητους, ε; Τι πιο όμορφο να αναπολήσεις εκείνη την τελευταία επική μέρα της κατασκήνωσης; Καλοκαιρινοί έρωτες που ο καθένας πια διαβαίνει το δρόμο του, επιστρέφοντας πίσω στον τόπο του και μόνο για 22 μέρες ήσασταν μαζί, ίσως και λιγότερο. Δεν τελειώνουν οι νοσταλγίες, ποτέ. Είναι όσες και οι αναμνήσεις μας, μόνο που άλλες χαράζονται πιο έντονα στη μνήμη μας, ανεξίτηλες, για πάντα.

Σου διαβεβαιώ πως υπάρχει γιατρειά για να μη μένεις με το κατσουφιασμένο σου ύφος όταν νοσταλγείς. Αμέ! Απλά προσπάθησε να ζεις οποιαδήποτε στιγμή της ζωής στο έπακρο. Όσο πιο δυνατά και έντονα μπορείς, γεμάτη συναισθήματα. Δεν έχει σημασία κακή ή καλή. Γνωστοί μου που καθηγητές τους έκοβαν στα μαθήματα και κατέβαζαν χριστοπαναγίες τότε, τώρα πια τα νοσταλγούν και τους λείπουν κιόλας. Κατανοώ πως είναι άσχημο να μην μπορείς να ξαναζήσεις το παρελθόν, προσπάθησε τουλάχιστον να εκμεταλευτείς το παρόν.

Καληνύχτα.